Het werd weer tijd voor een nieuwe APK. Bij mijn vaste garage zijn nu ook verplicht overgestapt op een remmentestbank. Bij het maken van de afspraak kreeg ik het aanbod om eerst even de Scaldia op de nieuwe remmentestbank te testen. Dit leek me een verstandige zet. De afgelopen twee jaar had de auto nauwelijks kilometers gemaakt (376 km om precies te zijn 8) ), dat de remmen niet helemaal fris zijn is best mogelijk. Bij de test bleken de voorremmen binnen de verschil marge links/rechts te blijven en bovendien voldoende vertraging te bieden. Achter lagen de zaken een beetje anders 😳 . 76% verschil. Rechts had ik net de boel (weer) uit elkaar gehad ivm de lekkage aan de keerring en die kant was tiptop. De andere kant niet. Maar weer even aan het sleutelen dus...

Na het loshalen van de achterrem was de oorzaak snel gevonden. De remcilinder zat helemaal vast.

Gelukkig had in nog een nieuwe liggen. Aan de andere kant zat al een nieuwe. Helaas zat de remleiding vast en ontstond er ter hoogte van de wartel een scheurtje bij het losmaken. De leiding zelf was echter vrij lang. Door het slechte gedeelte er af te halen en er nieuwe flens op te maken (onmisbaar stuk gereedschap zo'n flensapparaatje) lukte het om zonder veel problemen de boel weer dicht te krijgen. Voor de zekerheid heb ik wel een nieuwe wartel gemonteerd.

Bij controle van de remschoenen viel me op dat de houder onderaan was ingescheurd. Hierdoor hebben de blokken wat speling. En dat mag natuurlijk niet.

Om dit te kunnen repareren de steekas en de ankerplaat verwijderd.

Eerst de plaat weer enigszins teruggebogen en daarna weer netjes dichtgelast en passend gemaakt met de vijl. Ouderwetsch handwerk 🙂 . Daarna de hele boel weer teruggebouwd, nog een tijdje lopen klooien met de afstelling van de handrem en achterremmen waren weer APK klaar.

De APK verliep goed 😀 , alleen een aandachtspunt voor een stuurkogel.

Omdat ik graag met de Scaldia naar de ALV wilde meteen maar olie en filter ververst.

Even checken: oliedruk prima!

Ook de olie in het luchtfilter ververst (die was er ook wel aan toe)

Nu de Scaldia toch nog op de brug stond meteen maar het aandachtspunt van de APK aangepakt. De stuurkogel kun je vrij makkelijk reviseren. Gewoon de kogel en het nylon binnenwerk vervangen. Het afsluiten van de kogel is nog even een lastig karweitje, maar ook dat lukte vrij snel.

Zoals jullie weten is de ALV inmiddels weer achter de rug en kan ik melden dat de Scaldia de rit (ondanks de regen) prima heeft doorstaan!

Voor deze keer even wat ander 'werk' met de Scaldia.

Twee weken geleden mocht de Scaldia schitteren als trouwauto in Groningen. De weergoden waren ons goed gezind en het was een hele mooie dag!

Na een tijdje probleemloos rond te hebben gereden met de Scaldia was het weer tijd voor een verse APK. Bij de vorige APK had ik wat problemen met verschil in remkracht tussen het linker- en rechtervoorwiel. Dat was toen redelijk makkelijk op te lossen door alles schoon te maken en opnieuw af te stellen. Deze keer was het echter wat lastiger...... Bij de remmentest bleek er zowel voor als achter een verschil van meer dan 40% tussen links en rechts te zitten. Omdat de Scaldia nog een simpel systeem heeft met slechts een circuit was het moeilijk te verklaren waarom er zowel er voor als achter een groot verschil was.

Dus de Scaldia maar weer mee naar huis genomen en op de brug gezet.

Het probleem bleek echter lastig te vinden. Het leek erop dat achter een remcilinder lek was. Nadat ik de cilinder had vervangen was het probleem echter nog steeds niet opgelost 🙁 . Voor zaten de remzuigers iets vast in de cilinders. De boel gangbaar gemaakt en... zelfde als achter: geen resultaat.

Dan maar remschoenen links en rechts uitwisselen. Geen resultaat. 👿 Voor ook nog de remtrommels gewisseld, inderdaad geen resultaat.... 😈 .

Daarom maar gekozen voor rigoureuze maatregelen. Om dit te kunnen doen moest Aat wel te hulp schieten en een paar remslangen op sturen 😉 . Nog bedankt voor je hulp Aat!

Daarop heb ik de remslangen aan de voorkant en de vier remcilinders aan de voorkant vervangen. Dat is bij een Scaldia nog een flinke klus, de hele naaf moet eraf.

Daarna nieuwe remclinders + slang erop. En natuurlijk meteen even nieuwe vet in de wiellagers.

Daarna de andere kant ook maar onderhanden nemen.

Aan de achterkant had ik de remcilinder als eerste al vervangen. Daarom nu de remschoenen er nog maar eens afgehaald en de voorste schoen gewisseld met de achterste + het handrem mechanisme opnieuw opgebouwd en afgesteld. Dat laatste was een verplicht nummer omdat de schoenen anders niet gewisseld kunnen worden. De reden dat ik de schoenen wilde wisselen is dat ik een vervangende remtrommel wilde monteren die om een of andere reden niet paste. Na alles opnieuw te hebben gemonteerd ging de vervangende trommel er wel op en remde alles zoals het hoorde.

Met een remverschil netjes binnen de wettelijke normen was een nieuwe APK geen probleem meer.

Aan het einde heb ik nog een berg (gedeeltelijk nog te reviseren) onderdelen overgehouden 😯

Dit voorjaar moest de Scaldia weer voor de APK en dat leek mij een goed moment om de auto van een setje verse banden te voorzien.

De eerste klus was het verwijderen van de oude banden van de velgen. Een klusje dat met hulp van Albert Snippe snel was geklaard. Daarna de nodige uurtjes gespendeerd om de velgen helemaal blank te maken met behulp van een staalborstel op een haakse slijper. De Moskvich heeft standaard velgen die geschikt zijn voor tubeless banden. Eind jaren zestig waren die in Rusland echter nog niet te vinden en daarom werden ze standaard afgeleverd met banden met binnenbanden. Tegenwoordig vind je bijna geen banden meer die geschikt zijn voor binnenbanden. Daarom de velgen ook aan de binnenkant helemaal kaal gemaakt en de velgen vervolgens van binnen en buiten in de kleur 'gebroken wit' gespoten. Deze kleur komt aardig dicht bij de kleur die aan de binnenkant nog op velgen zat.

Omdat het gat van het ventiel groter is dan de tegenwoordige standaard via internet een set 'oldtimer ventielen' besteld. Ook via internet een nieuw setje banden gevonden in de juiste maat met een mooi ouderwets profiel. Wederom met de hulp van Albert Snippe de banden op de velgen gezet.

Vervolgens de Scaldia op de brug gezet voor nog een klus.

In 2011 had ik in Pskov een set nieuwe fuseekogels gekocht. Bij de APK keuring waren de oude kogels altijd een punt van twijfel. Tijd om de nieuwe fuseekogels meer eens te monteren. Dat viel uiteraard niet mee. De oude zaten na 49 jaar goed vast.

Nu de andere kant ook nog:

Ook de nieuwe rubbers voor de stabilisatorstang lagen al zeven jaar te wachten.

Nadat de voorwielophanging weer tiptop in orde was de nieuwe banden gemonteerd. De sierringen die op de Scaldia zaten heb ik nu achterwege gelaten. Die waren aardig beschadigd en de velgen zien er nu weer als nieuw uit.

Bij controle van de remmen kwam nog een lekke achterremcilinder aan het licht.

Deze heb ik vervangen en toen was het tijd voor de APK: met vlag en wimpel.

Alle werk was niet alleen voor de APK. Met de nieuwe banden, fuseekogels en rubbers rijdt de auto een stuk beter. Hij stuurt veel makkelijker en is een stuk minder onderstuurd 😀 .

We zijn weer twee jaar verder sinds het laatste bericht. De Scaldia heeft niet veel kilometers gemaakt en er is dan ook niet veel te melden. Voor de APK heb ik de auto nagelopen, maar geen bijzonderheden gevonden. Wel heb ik de Scaldia een beurtje gegeven met versie olie en filter. Tegelijkertijd heb ik de remolie gecontroleerd. De remolie in de potjes zag er niet al te fris meer uit. Een goed moment om ook de remolie te verversen. Bij controle bleek het vochtpercentage in de remolie overigens nog mee te vallen.

Omdat de remolie er niet echt fris meer uitzag heb ik toch maar alle remolie vervangen en het systeem goed door laten lopen tot alle oude remolie er echt uit was. Dit heb ik uiteraard ook voor het koppelingsgedeelte gedaan.

De motor van mijn Scaldia is nog steeds de originele motor die er 51 jaar geleden in is gemonteerd. Zover bekend is de motor zelfs nog nooit uit de auto geweest. De motor loopt prima en het olieverbruik is zoals je mag verwachten bij deze oudere motorconcepten. Toch was ik nieuwsgierig naar de gezondheid van de motor. De meest eenvoudige manier om daar iets meer over te weten te komen is door het doen van een compressietest. Daarom de compressiemeter meer eens aangesloten en een test gedaan. Een compressie tussen de 6 en 7 bar leek met voor deze motor prima. Het belangrijkste is echter dat verschillen tussen de cilinders niet te groot zijn. Onderstaand de uitslagen van cilinder 1 t/m 4.

Een prima uitslag! Cilinder 2 blijft een heel klein beetje achter. Waarschijnlijk een klep waar wat aanslag op zit. Toen ik deze test heb gedaan (april 2020) had de Scaldia een hele tijd stilgestaan en was hij na de winterstop nog niet de weg op geweest.

Het is al een paar jaar stil rondom mijn Scaldia op het forum. Dat betekent niet dat er niets met de auto is gebeurd. Na mijn verhuizing al weer bijna zes jaar geleden heeft de Scaldia nog een tijdje in een stalling moeten wachten tot de nieuwe schuur klaar was. Bij het ophalen uit de stalling had de auto er na twee jaar stilstand niet veel zin in. Met een beetje hulp (start pilot) kwam er toch leven in de motor en heb ik de rit van net geen 10 kilometer probleemloos kunnen doen. De problemen met het starten bleven zich echter voordoen. Erger nog was dat de auto op de meest vervelende momenten op kruisingen en rotondes er opeens mee stopte en dan alleen met een shot remmenreiniger weer aan de praat was te krijgen. Alle problemen zijn inmiddels opgelost, maar het traject heeft zeker twee jaar geduurd. Het werk heeft tussendoor regelmatig stilgelegen, dat wel. Onderstaand in het kort wat er is gebeurd.

Als eerste was de carburateur verdacht. Daar zat flink wat troep in.

Toen schoonmaken niet hielp, ook niet na een flink bad in de ultrasoon, heb ik uit de onderdelen die ik nog had een tweede carburateur samengesteld. 

Dat leek even te helpen, maar de problemen kwamen al snel weer terug. Ook het vervangen van de bougies, de bougiekabels en -doppen hielp niet. De stroomverdeler was de volgende verdachte. Deze helemaal uit elkaar gehaald, schoongemaakt, nieuwe olie/vet erin, nieuwe contactpunten, condensator en verdeelkap erop en helaas, de problemen waren nog steeds niet opgelost. Ook bij het vervangen van de bobine bracht geen soelaas.

Volgende stap kleppen stellen, daar leek niet veel mis te zijn. Om timingproblemen voor te zijn heb ik daarop het nokkenastandwiel vervangen. Dit tandwiel is een bekend zwak punt. Het tandwiel is van een materiaal dat wel wat lijkt op pertinax gemaakt. In het tandwiel zit een stalen hart geperst dat weleens wil verdraaien. Het vervangen van het tandwiel is een flinke klus, er moet veel los worden gemaakt. 

Helaas, helaas. Ook het vervangen van het nokkenastandwiel hielp niet. Een compressietest liet ook een mooi gelijk resultaat over alle cilinders zien. Omdat alle mogelijk opties inmiddels waren geprobeerd, nog maar eens naar de ontsteking gekeken. Ik had geen vervangende stroomverdeler liggen. Na een speurtocht op het internet kon ik nieuwe-oude verdeler bemachtigen. Kost wat, maar dan heb je ook wat. Met de nieuwe stroomverdeler was het probleem opeens opgelost....  Aan de oude is niets te zien, ook bij het doormeten is er nergens een spoor van sluiting of iets dergelijks te ontdekken. 

Ondertussen heeft de Scaldia er al weer flink wat ritten en ritjes opzitten. De auto doet het goed. Hoewel ik na twintig jaar bezit wel heb overwogen om de auto te verkopen, heb ik er toch nog steeds veel plezier van. Ik denk daarom dat ie nog wel even mag blijven. Of dat nog eens twintig jaar is, weet ik niet 😊.

De laatste foto is gemaakt bij de goed bezochte en hele mooie voorjaarsrit 2026.